Twee jaar lang!

4 september 2002

Werkgevers zullen zieke werknemers waarschijnlijk twee jaar loon moeten gaan doorbetalen in plaats van één. In deze Fillet Fax Flits een interview met één van onze cliënten, de directeur van een groot productiebedrijf, die regelmatig samen met ons betrokken is bij CAO-onderhandelingen voor zijn branche.

De vakbonden eisten meteen een aanvulling van het loon, van de wettelijke 70% naar 100%, óók in het tweede ziektejaar. Wat wordt wat u betreft de insteek vanuit uw zijde van de onderhandelingstafel?

“Vasthouden aan hetgeen wettelijk bepaald is: 70%. De regels zijn bedoeld om de instroom naar de WAO te beperken. Als je de wettelijke maatregelen om de reïntegratie te bevorderen dan gelijk weer op CAO niveau gaat terugdraaien, haal je alle weloverwogen prikkels voor de werknemer om weer aan de slag te gaan, en daarmee het doel van de regelgeving, onderuit.

Ik zou het trouwens liever omdraaien: maak er een systeem van waarbij de korte termijnuitkeringen op (bijvoorbeeld) 70% worden gesteld. De werknemer heeft dan een direct motief om zich niet te gauw ziek te melden en om mee te werken aan zijn reïntegratie. In geval van langdurige arbeidsongeschiktheid kan men dan de uitkering gefaseerd laten oplopen, wat mij betreft tot 90%. Daarmee voorkom je te grote inkomensschade voor de daadwerkelijk, langdurig arbeidsongeschikte werknemer.”

De premies van verzekering tegen de kosten van loondoorbetaling tijdens ziekte zijn nu al zó hoog dat veel bedrijven zich niet meer verzekeren. Wat verwacht u in de toekomst?

“Aangezien vrijwel alle risico’s op het bordje van de werkgever worden gelegd, moet je goed nadenken over al dan niet verzekeren, en zo ja: hoe. Ik heb zelf een zogeheten stop-loss verzekering: de eerste € 50.000 loon die ik moet doorbetalen, is eigen risico; daarboven is 70% verzekerd. Ik kan alleen maar hopen, dat de premies niet nog verder stijgen!”

Het belang van een goede verzuimpreventie en -begeleiding wordt steeds groter. Deelt u de zorgen van veel collega-werkgevers, over de veelal ontluisterende kwaliteit van de dienstverlening door arbodiensten en Uitvoeringsinstellingen?

“Als aan díe zijde niets gebeurt, dan is dat funest voor de hele regeling. De rol van de arbo-artsen en UWV’s wordt almaar groter, terwijl de capaciteitsproblemen en de ingewikkelde regelgeving hun werk bemoeilijken. Dit is een groot probleem, waar óók aan gewerkt moet worden. Ik vrees dat dat niet gebeurt.”

De ‘Pemba-last’, de WAO premiedifferentiatie voor bedrijven met een hoge uitval, wordt niet afgeschaft, maar (slechts) een beetje verlicht: van vijf naar vier jaar. Vindt u dat redelijk?

“De werkgever draait er in feite dubbel voor op: eerst twee jaar lang loondoorbetaling, en dan vier jaar lang de malus-gevolgen van de WAO. De risico’s worden onevenredig groot bij de werkgever gelegd. Het lijkt mij zeer wenselijk dat in ieder geval de evident niet-bedrijfsgerelateerde arbeidsongeschiktheidsgevallen, zoals de beenbreuk op het voetbalveld, van de WAO premieverhoging worden uitgesloten. Immers, daar heb ik totaal geen invloed op, maar word er wel voor gestraft…”

Tip van onze cliënt aan de lezer: “Laat in de (individuele) onderhandelingen de bovenwettelijke suppletie geen vanzelfsprekendheid zijn!”